WPROWADZENIE

W 1955 r. powstało pierwsze na świecie stowarzyszenie zawodowe CWLS (Canadian Well Logging Society). Dopiero w 1960 r. rozpoczęło działalność kolejne stowarzyszenie SPWLA (Society of Professional Well Log Analysis). Od ponad pół wieku organizuje ono coroczne sympozja z zakresu geofizyki otworowej i petrofizyki. SPWLA stało się organizacją w dużym stopniu koordynującą postęp techniczny i metodyczny na świecie.

W 1989 r powstała w ZSRR "Assocjacija Nauczno-Techniczeskogo i Diełowogo Sotrudniczestwa po Gieofiziczeskim Issledowaniam i Rabotam w Skważinam" zwana "Asocjacja AIS". Kilka innych organizacji, np. American Association of Petroleum Geologists (AAPG), American Institute of Mining Engineers (AIME), American Petroleum Institute (API), Society of Petroleum Engineers (SPE), Society of Exploration Geophysicists (SEG), zajmuje się zagadnieniami geofizyki otworowej [4 - 6].

Kolejnym wskaźnikiem rozwoju i dojrzałości danej dziedziny jest ilość wydanych książek. Autor usystematyzował listy dostępnych książek w postaci tabelarycznej [3]. Poniżej zostaną z różnym stopniem dokładności omówione wybrane stowarzyszenia (CWLS, SPWLA, SPE i AIS) oraz wydawnictwa.

PRAPOCZĄTKI "RUCHÓW STOWARZYSZENIOWYCH" W USA

Przy końcu lat 1940-tych przemysł naftowy strzegł swoich tajemnic zawodowych. Poszczególne firmy próbo-wały na różne sposoby zdobywać wiedzę o osiągnięciach swoich konkurentów. Wielu menadżerów i specjalistów negatywnie oceniało istniejącą sytuację. Było to przyczyną powstania Grupy Studyjnej w formie towarzyskiego porozumienia. W sposób selektywny wymieniała się ona wiedzą. Została ona utworzona przez Toma Hingle’a z Magnolia Petroleum Company. Do tej elitarnej grupy należeli przedstawiciele firm: Stanolind, Sinclair, Texas Company, Magnolia, Amerada, Phillips, Atlantic Refining Company, Humble, Sun, Continental, Cities Service i Union of California. Raz w roku członkowie organizowali zamknięte seminaria. Brało w nich udział po 2 członków z każdej firmy. Dyskutowane były najnowsze osiągnięcia.

Zarówno w Grupie Studyjnej jak i seminariach nie uczestniczyli przedstawiciele firm serwisowych. Prezentowana informacja była następnie przekazywana firmom członkowskim. W ten sposób każdego roku "sekretna wiedza" trafiała tylko do nielicznych specjalistów. W 1958 r. Grupa Studyjna przerwała działanie, gdy jedna z firm przestała finansować spotkania. Nastąpił brak przepływu informacji co spotkało się z dezaprobatą menadżerów i specjalistów. Powstał więc klimat sprzyjający powstaniu otwartego zawodowego stowarzyszenia [4 - 6].