Przedsiębiorstwa, dla których bezpieczeństwo odgrywa ważną rolę, czyli na przykład zakłady energetyczne, wodociągi, koncerny naftowe, nie chcą zdradzać procedur ochrony dostępu do danych, o ile w ogóle zgadzają się rozmawiać o posiadanej infrastrukturze teleinformatycznej. Wszystkie organizacje deklarują posiadanie procedur, strategii bezpieczeństwa, jednak czy są przygotowane na wszelkie ewentualności związane z kradzieżą danych typowo fizyczną, czy elektroniczną, okazuje się dopiero po fakcie.

O włamaniach do systemów informatycznych przedsiębiorstw słyszy się bardzo rzadko, co nie oznacza, że ich nie ma. Specjaliści do spraw bezpieczeństwa nieoficjalnie twierdzą, że się dość często zdarzają i są realnym testem niezawodności procedur bezpieczeństwa. Przedsiębiorstwa wydają krocie na walkę z wyrafinowanymi zagrożeniami informatycznymi, takimi jak phishing, pharming czy keylogery. Lista zagrożeń opublikowana przez firmę Secure Computing pokazuje, że organizacje powinny baczną uwagę zwracać na elementarne zasady bezpieczeństwa, nie ograniczając się tylko do systemu IT. Analitycy Secure Computing bazowali na wynikach przeprowadzonych audytów bezpieczeństwa w przedsiębiorstwach, monitoringu internetowych list dyskusyjnych oraz opiniach klientów.

Listę zagrożeń otwiera socjotechnika (ang. social engineering) - metody wydobywania poufnych informacji przy pomocy narzędzi informatycznych (np. konie trojańskie) oraz umiejętności psychologicznych (np. łatwość nawiązywania kontaktów, zdobywania zaufania itp.). Według Secure Computing, sposobem uniknięcia tego zagrożenia jest uświadomienie pracownikom metod, jakimi posługują się hakerzy, np. przez szkolenia.


Przestępcy z sąsiedztwa


Analitycy Secure Computing powołują się też na raport Better Business Bureau (międzynarodowej organizacji gromadzącej skargi na nieuczciwe praktyki biznesowe). Statystyki BBB ujawniają, że w wielu przypadkach kradzież poufnych danych została dokonana przez osoby z bliskiego otoczenia ofiary przestępstwa np. współpracowników, kolegów, nawet członków rodziny. W tych przypadkach najprostszym sposobem ochrony jest przechowywanie poufnych danych w zamkniętym miejscu.

O tym, jak ważna jest polityka dostępu do pomieszczeń w przedsiębiorstwie, pokazuje przykład włamania, do jakiego doszło w listopadzie 2005 roku w siedzibie PKN Orlen, kiedy z gabinetu Pawła Szymańskiego, członka zarządu odpowiedzialnego za finanse, zniknął palmtop, portfel i karty kredytowe. To zdarzenie niedawno ujawniła prasa. Udowodniło ono, że nawet z budynków zabezpieczonych elektronicznymi zamkami i monitoringiem kamer, można ukraść wartościowe przedmioty i dane elektroniczne. Jedna z hipotez dotyczących tego włamania sugerowała szpiegostwo przemysłowe.