Realizacja Narodowego Celu Wskaźnikowego (NCW), zakładająca osiągnięcie w 2010 roku ponad 10% energii elektrycznej wyprodukowanej z odnawialnych surowców (OZE), zmusza zakłady energetyczne do poszukiwania źródeł biomasy i planowania inwestycji bioenergetycznych. Metodą, która w ostatnich latach zyskała najwięcej zwolenników jest produkcja energii elektrycznej w generatorach napędzanych biogazem. Surowcem do produkcji biogazu mogą być praktycznie wszystkie substancje organiczne. Najczęściej jednak produkcję opiera się na biomasie roślin energetycznych, gnojowicy lub gnojówce z dużych ferm zwierząt hodowlanych oraz produktach ubocznych z produkcji roślinnej i przemysłu rolno-spożywczego. W zależności od dostępnych surowców zakłada się różne rozwiązania odnośnie rodzajów i ilości biomasy oraz w technice budowy biogazowni.

W 2008 roku powstał program rządowy pt. "Bezpieczna energetyka - Rolnictwo energetyczne", w ramach którego przy współudziale organizacji pozarządowych planuje się zrealizować zadanie: "Biogazownia w każdej gminie". Planuje się do roku 2020 wybudować ponad 25 000 biogazowni, co wg oceny Ministerstwa Gospodarki pozwoli uzyskać moc rzędu 3 tys. MW. Produkcja bioenergii, w tym zwłaszcza biogazu w oparciu o lokalne surowce jest szansą na rozwój i aktywizacje mikroregionów, a także poprawę samozaopatrzenia w energię elektryczną i ciepło. Co więcej, dywersyfikacja źródeł energii i oparcie o mniejsze zakłady wytwórcze zwiększa bezpieczeństwo energetyczne. Potwierdzeniem takiej potrzeby może być sytuacja w województwie zachodniopomorskim w kwietniu 2008, kiedy po zniszczeniu przez wiatr i opady śniegu głównych linii przesyłowych, przez dość długi czas znaczne obszary i 0,5 mln ludzi było pozbawionych energii elektrycznej. Podobna sytuacja powtórzyła się w tym województwie w listopadzie 2008, na szczęście już na mniejszą skalę [Jasina 2008]. Ponadto, w kosztach odbieranej energii coraz większą rolę odgrywają koszty przesyłu, które w przypadku zaopatrywania okolicznych odbiorców powinny się zmniejszyć. Z powyższych względów budowa zakładów zga-zowywania coraz bardziej interesuje społeczności lokalne, w tym samorządy szczebla powiatowego i gminnego.

W związku z ambitnymi planami budowy zakładów zgazowujących w każdej gminie, warto zastanowić się, jaka powinna być wielkość takiej instalacji i poddać analizie możliwości zaopatrzenia surowcowego dla planowanej biogazowi dla przykładowej gminy. Jako wzorzec przyjęto średnią dla gmin Wielkopolski, co w pewnym przybliżeniu może odpowiadać wielkości i warunkom glebowo-klimatycznym gmin środkowo-zachodniej Polski.