- Co kryzys gospodarczy oznacza dla Unii, a szczególnie dla słabszych ekonomicznie członków europejskiej wspólnoty?

- Kryzys dotyka wszystkich, a Polska jest jednym z bardzo niewielu państw, które odczuły go stosunkowo łagodnie. Nie ma w Europie gospodarki, która byłaby na gospodarczą zapaść uodporniona.

Podział na kraje, które mocniej i słabiej odczuły kryzys, nie przebiega wzdłuż linii północ-południe czy wschód-zachód ani też między tzw. starą i nową Unią. Najbardziej dotknięte problemami kraje to m.in. Łotwa i Węgry oraz Irlandia, Hiszpania, Wielka Brytania.

Jest wiele czynników, które spowodowały osłabienie gospodarek, w każdym kraju ich zestaw był trochę inny. Raz rynek finansowy był najważniejszy, gdzie indziej sektor nieruchomości. Dla tych gospodarek wyzwaniem jest teraz znalezienie nowego motoru napędzającego rozwój.

- Reakcje państw unijnych na kryzys są bardzo różne. Czy jest możliwe przyjęcie jednolitego unijnego pakietu działań?

- W Europie wprowadzono wiele wspólnych mechanizmów, ale są też obszary o niższym stopniu integracji. Jest strefa jednolitej waluty, ale np. nie ma wspólnej polityki fiskalnej. Są w Unii kraje bogate i uboższe. Są więc spore różnice, także w reakcji na problemy gospodarcze.

- Nie ma więc możliwości wspólnego przeciwdziałania kryzysowi gospodarczemu?

- W gospodarce istniejący podział kompetencji daje dość ograniczone możliwości wspólnego działania na poziomie Unii.

Dlatego też musimy być skuteczni w koordynacji działań na szczeblu narodowym.

- W efekcie jedne z państw chcą bardzo protekcjonistycznej polityki, chronienia własnego rynku kosztem innych unijnych państw, inne są za utrzymaniem dotychczasowych liberalnych zasad - swobody przepływu kapitału i ludzi, za to pompują w gospodarkę miliardy euro.
Gdzie tu wspólnota?

- Od jesieni ub.r. Unia pracowała nad uzgodnieniem pakietu wspólnych działań, tych na poziomie globalnym oraz europejskim. Mówi się też coraz więcej o jednolitej polityce fiskalnej, o potrzebie unijnej regulacji w zakresie kontroli rynków finansowych. Tu podjęliśmy już konkretne decyzje. Kryzys wymusił dążenia do politycznej koordynacji tych działań. Jest to ważne, gdyż w Europie mamy nie tylko olbrzymie polityczne zróżnicowanie państw członkowskich - jedne są zcentralizowane, inne mają strukturę federalną - ale mamy także różne poziomy rozwoju i bardzo różne filozofie tego rozwoju, wyobrażenia o tym, jak powinien on dalej przebiegać. Jedne państwa stać na zasilanie gospodarki dużymi pieniędzmi, inne muszą szukać pomocy międzynarodowej.