Polska zgłosiła do konkursu dwa obiekty: instalację w PGE Elektrowni Bełchatów na nowym bloku 858 MWe oraz zeroemisyjny kompleks energetyczno - chemiczny o mocy 309 MWe realizowany przez ZAK i PKE w Kędzierzynie. Inwestycje zostały wybrane przez Ministerstwo Gospodarki tak, aby przetestować na nich jak najwięcej składowych technologii przerobu węgla oraz sposobów wychwytu i składowania CO2. Dzięki wielkiej komplementarności projektów będziemy mogli zdobyć własne doświadczenia w zakresie: podstawowej technologii wychwytu - post-combustion (Bełchatów, B) i pre-combustion (Kędzierzyn, K); zastosowania do przebudowy (retrofit) istniejących bloków (B) i budowy nowych (K); zastosowania różnego paliwa - węgla brunatnego (B) i kamiennego (K); współspalania biomasy (K); sekwestracji CO2 w głębokich solankach (B) i wyczerpanych złożach gazu (K); transportu CO2 rurociągiem na duże odległości (K); sekwestracji chemicznej (K) i produkcji syntetycznych paliw (K). Dla realizacji projektów CCS w Polsce należy także zbudować odpowiednie ramy ekonomiczne, organizacyjne i prawne oraz uzyskać akceptację społeczną. PGE Bełchatów ma już zapewnione finansowanie części inwestycji w wysokości 180 mln euro. Kolejne konkursy na dofinansowanie odbędą się najprawdopodobniej w 2010 i 2012 roku.

Musimy pamiętać, że natura wyposażyła nas w największe w Europie lądowe zbiorniki solankowe w porowatych utworach mezozoiczno-permskich, które teoretycznie mogłyby posłużyć na składowanie 90 mld ton CO2. Musimy mieć pewność, że będą one całkowicie bezpieczne. Przetestowanie i wdrożenie w Polsce z sukcesem technologii CCS do roku 2015 znacząco przyspieszy budowę kolejnych instalacji CCS w naszych elektrowniach, a więc w konsekwencji pozwoli na uniknięcie płacenia miliardowych "kar" za zanieczyszczenie powietrza.

Kluczowe jest zdobycie własnych wiarygodnych danych porównawczych dotyczących kosztów przebudowy lub budowy nowych bloków w jednej z trzech technologii CCS z kosztami energii odnawialnej lub nuklearnej, co pozwoliłoby na optymalizację strategii przebudowy energetyki. Podczas inwestycji będą rozwijane nasze własne technologie na których będzie można w przyszłości zarobić. Nawet w przypadku nie w pełni satysfakcjonujących rezultatów, będziemy mieli silniejsze argumenty w negocjacjach, które pozwolą wydłużyć okresy dostosowawcze lub uzyskać większą pomoc z poziomu UE.

Niechęć do węgla w UE spowodowała, że w Europie zaniedbano rozwoju radykalnej technologii podziemnego zgazowania węgla (UCG), która może się okazać przełomową dla redukcji emisji CO2 i uzyskania taniej energii. Technologia UCG jest obecnie rozwijana w Australii (Bloodwood Creek, Chinchilla, Kingaroy), Chinach (Wulanchabu, Xuzhou, Tangszan, Xinwen, Xiyang), Uzbekistanie (Angren), Południowej Afryce (Majuba), Rosji, Indiach i Kanadzie (Swan Hills). Polska może stać się liderem tej technologii, gdyż mamy możliwość uruchomienia pilotażowej instalacji w otworowej technologii Super Daisy Shaft (SDS), uważanej za najnowocześniejszą na świecie.