W 2006 r. zanotowano wzrost liczby osób korzystających z internetu oraz spadek średnio o 40 proc. cen dostępu szerokopasmowego. Pod koniec ub.r. liczba łączy umożliwiających stały i zarazem szerokopasmowy dostęp do sieci wzrosła o ok. milion linii, co w porównaniu z danymi UKE za rok poprzedni stanowiło wzrost o ponad 96 proc.

Na taki obraz rynku miało wpływ kilka decyzji Urzędu, m.in. z ub. r. w sprawie określenia ramowych warunków dostępu do lokalnej pętli abonenckiej poprzez dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej TP na potrzeby sprzedających usługi szerokopasmowej transmisji danych. Ruch ten zapewnił uwolnienie rynku usług szerokopasmowej transmisji danych i umożliwił innym operatorom oferowanie tego typu usług abonentom TP.

Jak widać, obecność internetu pod strzechami w dużej mierze zapewnia sprawna praca regulatora. Co pokrywa się zresztą z założeniami przyjętymi w strategii, w której zaznacza się, że do poprawy sytuacji przyczynić się ma m.in. likwidacja barier prawnych utrudniających rozwój inwestycji telekomunikacyjnych. To głównie działalność UKE powinna tworzyć odpowiednie warunki konkurencji ułatwiając obniżkę cen.

Według założeń programu, realne staje się szybkie osiągnięcie powszechnie akceptowanego poziomu 40 zł za dostęp do sieci, a spadek z obecnie przyjętego średniego poziomu 58 zł wydaje się wręcz na wyciągnięcie ręki. Sytuację tę ma w równym stopniu umożliwić działalność UKE, jak i rynkowa konkurencja. Regulacja państwa z ręką rynku idą w tym przypadku w parze.

Pozostaje jednak trzecia sfera, na którą rynek i państwo mają w gruncie rzeczy niewielki wpływ - mentalność przyszłych użytkowników. Przyjmuje się, że nierówności w dostępie do internetu pogłębiają rozwarstwienie nowoczesnego e-społeczeństwa, powodując powstanie zjawiska tzw. wykluczenia cyfrowego. Z jednej strony brak odpowiednio rozwiniętej infrastruktury dostępowej, z drugiej wciąż zbyt wysokie ceny usług powodują podział na tych, którzy mają możliwość korzystania z internetu i tych, którzy dostępu nie posiadają.