Wspieranie rozwoju energii pozyskiwanej z odnawialnych źródeł, w tym energii z biomasy, spełnia podstawowe założenia krajowej polityki energetycznej. Bezpieczeństwo energetyczne państwa może być zapewnione przez dywersyfikację źródeł pochodzenia energii. Jednocześnie nie jest możliwe stworzenie stabilnego rynku energetycznego w oparciu o jednorodne źródła energii. Zatem wytwarzanie energii ze zróżnicowanych źródeł może skutecznie ograniczyć ilość importowanych kopalin, tym samym zwiększając bezpieczeństwo energetyczne kraju. Ponadto, produkcja energii z biomasy bezpośrednio przyczynia się do zmniejszenia zanieczyszczenia środowiska naturalnego, ponieważ w procesie jej wytwarzania uwalnia się o wiele mniej szkodliwych dla środowiska gazów i pyłów, niż w przypadku tradycyjnej produkcji energii.

Unia europejska jasno wyznacza cele, które stoją zarówno przed całą Wspólnotą jak i poszczególnymi państwami członkowskimi. Zasadniczymi są: ograniczenie emisji gazów cieplarnianych przynajmniej o 20%, przy jednoczesnym zmniejszeniu zużycia energii elektrycznej o 20% oraz wzroście do 20% udziału odnawialnych źródeł w ogólnym zużyciu energii. Cele te są trudne, ale realne do zrealizowania. Jednocześnie, wyznaczenie przez Unię Europejską takiego kierunku rozwoju sektora energetycznego dało impuls do wzmocnienia krajowych działań zmierzających do zwiększenia produkcji tzw. "czystej energii".

W Polsce największy potencjał, jeżeli chodzi o wykorzystanie źródeł odnawialnej energii, leży w biomasie. Zgodnie z definicją zawartą w Dyrektywie 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 roku w sprawie wspierania produkcji a rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (Dz.U.UE.L.01.283.33) biomasa oznacza podatne na rozkład biologiczny frakcje produktów, odpady i pozostałości z przemysłu rolniczego (łącznie z substancjami roślinnymi i zwierzęcymi), leśnictwa i związanych z nimi gałęzi gospodarki, jak również podatne na rozkład biologiczny frakcje odpadów przemysłowych i miejskich.