W Europie Zachodniej głównymi produktami sprzedawanymi w ofertach multiutility jest energia elektryczna i gaz. Jest to najbardziej zrozumiałe gdyż to między firmami tych sektorów występują największe synergie. Niektóre firmy posiadają znacznie szerszą ofertę produktów, przykładowo holenderska firma Delta dostarcza mieszkańcom Zelandii: energię elektryczną, gaz, wodę, usługi telekomunikacyjne (telefon, radio, telewizja kablowa, internet) oraz wywóz nieczystości. W Polsce jedynie PGE, poza energią elektryczną, posiada w swojej ofercie dodatkowo telefonię stacjonarną.

Oferty typu multi-utility oferują wiele korzyści zarówno sprzedawcy jak i odbiorcy.

Klient składający większe zamówienia może liczyć na zwiększony rabat, a dzięki zaopatrywaniu się w kilka produktów u jednego dostawcy może znacznie uprościć wszelkie rozliczenia. Większe korzyści odnoszą dostawcy, którzy uzyskują efekt wyróżnienia (szczególnie istotny przy konkurowaniu na rynku jednorodnego produktu) oraz zwiększają lojalność klientów. Kolejnymi są: zwiększanie barier wejścia na rynek dla nowych graczy, dywersyfikacja ryzyka oraz redukcja kosztów dzięki osiągniętym synergiom między poszczególnymi biznesami.

Pomimo że ciągłe poszerzanie oferty wydaje się atrakcyjne, ostatnio wśród czołowych europejskich firm energetycznych można zauważyć odwrotną tendencję do koncentracji na głównym obszarze działalności.

Przykładowo E.ON w latach 2000-06 dokonał dezinwestycji aktywów nie związanych z główną działalnością o wartości przekraczającej 60 mld euro, w tym samym czasie inwestując prawie 45 mld euro w sektor energetyczny, głównie w spółki działające w segmencie gazu.

Jest kilka przyczyn takiej zmiany strategii.

Po pierwsze, poszerzanie obszaru działania pozwala na osiąganie korzyści skali, które często przewyższają korzyści ze sprzedaży krzyżowej produktów. Po drugie, wzrastająca złożoność otoczenia wymaga większego wyspecjalizowania przedsiębiorstw. Spółki które prowadzą zbyt szeroką działalność, często nie osiągają maksymalnej efektywności w każdej branży, co prowadzi do negatywnej oceny przez rynek kapitałowy i tak zwanego "dyskonta holdingu". Kluczowym czynnikiem był również dynamiczny rozwój sektora energetycznego, który oferował ponadprzeciętne perspektywy rozwoju.