Niewątpliwie najbardziej znaną postacią jest Waldemar Pawlak przewidywany jako minister gospodarki. "Od zawsze" kojarzony ze sprawami wsi przyznaje, że prawdziwymi jego zainteresowaniami i wyzwaniami są gospodarka w skali kraju i nowe technologie. Trudno jednak nie skojarzyć, że PSL "wytargował" dla siebie i swojego lidera najważniejszy resort w ramach utworzenia koalicji, więc stanowiska tego nie dostał Adam Szejnfeld, architekt programu gospodarczego PO.

Nie ma wątpliwości, iż Jacek Rostowski (przyszły minister finansów) i Aleksander Grad (przyszły minister skarbu państwa) to fachowcy finansowi, jednakże wcześniej jako kandydata na stanowisko ministra finansów wymieniano "samego" Leszka Balcerowicza, a na ministra skarbu państwa Zbigniewa Chlebowskiego.

Trudną rolę ministra nowo utworzonego resortu infrastruktury odpowiedzialnego za niemal całe otoczenie, z którym się na co dzień stykamy, D. Tusk powierzył Cezaremu Grabarczykowi, znanemu dotychczas z błyskotliwych wystąpień sejmowych. Czy to wystarczy, by sprostać zadaniu zbudowania w Polsce autostrad, co było "lokomotywą" kampanii PO?

Nominacje do kierowania resortami pracy Jolanty Fedan i rozwoju regionalnego Elżbiety Bieńkowskiej to spore niespodzianki. Nie można im odmówić fachowości, ale znane są raczej w środowiskach regionalnych, żeby nie powiedzieć lokalnych. Sam premier widocznie ocenił, czy z korzyścią potrafią płynnie przejść na etap sprawnego administrowania powierzonymi im zagadnieniami w skali całego kraju.

Bogdan Klich jako kandydat na ministra obrony to bezpieczna decyzja. Z pewnością znajdzie uznanie na arenie międzynarodowej. Jego plany modernizacji armii są ambitne i trudno je kwestionować, jednakże nie sposób jednoznacznie ocenić, jak ułoży mu się współpraca z generalicją i czy zdobędzie charyzmę wśród żołnierzy.