Niewypłacenie lub bezpodstawne obniżenie wynagrodzenia za pracę lub innego świadczenia przysługującego pracownikowi lub uprawnionemu do tego świadczenia członkowi rodziny pracownika stanowi wykroczenie i podlega karze grzywny w wysokości od 1 tys. do 30 tys. PLN (art. 282 par. 1 pkt 1 k.p.).

Istnieją jednak sytuacje, kiedy osoba zobowiązana do wypłacania świadczeń pieniężnych, mimo że nie wypłaca wynagrodzenie w terminie, nie odpowiada za wykroczenie. Odpowiedzialność za wykroczenie z art. 282 k.p. ponosi bowiem tylko taki sprawca, któremu można przypisać winę za niewypłacenie należnych pracownikowi świadczeń pieniężnych. Aby zatem móc przyjąć zawinienie sprawcy, należy ustalić, że nie istniała przyczyna, która należycie usprawiedliwiałaby niewypłacenie należnych pracownikom świadczeń. Przyczyną taką, może być m.in. brak dochodów po stronie zakłady pracy, powodujący że jego sytuacja finansowa stała się na tyle trudna, iż nie pozwalała na regularną wypłatę tych świadczeń (wyrok SN z 23 września 2009 r., IV KK 06/99).