Polskim Liniom Lotniczym od wielu lat nie powodzi się najlepiej. Najwyraźniej wskazują na to statystyki Urzędu Lotnictwa Cywilnego tradycyjnie już co roku pokazujące kolejny spadek udziału LOT-u w przewozach pasażerów z i do Polski (w 2005 - 43,8 proc., 2006 - 33,6 proc., 2007 - 31,5 proc., 2008 - 28 proc.).

Niewątpliwym sukcesem był wprawdzie program wymiany floty z Boeingów 737 na Embraery, został on jednak okupiony utratą rynku niskokosztowego oraz przewozów czarterowych, na których firma Centralwings nie zdołała samodzielnie pokonać konkurencji. Flota nowoczesnych Embraerów w barwach LOT-u wskazuje na przyjęcie przez firmę strategii biznesu przewoźnika sieciowego z nastawieniem na pasażera biznesowego. Dla takiego pasażera najważniejsze są bezpośrednie i częste połączenia do wybranych miast. Niestety, rentowność tych tras ostatnio spadła i na pewno w najbliższym okresie pozostanie niska ze względu na pogłębiający się w Europie kryzys ekonomiczny. Strategia ta również wymaga utrzymywania znacznych sił sprzedaży na najbardziej istotnych dla firmy rynkach. Utrzymywanie droższych kanałów sprzedaży jest również uwarunkowane nasyceniem Internetu w Polsce i przyzwyczajeniami niestety tych mniej zasobnych segmentów pasażerów.

Najbardziej chybioną, również ze względów prestiżowych, inwestycją ostatnich lat było otworzenie i rychłe zamknięcie połączeń do Pekinu. Równie kosztowne i nietrafione było otworzenie i szybkie zamknięcie połączeń do drugorzędnych lotnisk w Niemczech. Podobnie mogą się zakończyć obecne próby otworzenia nowych połączeń (np. do Belgradu) dla wykorzystania nieużywanych w ciągu dnia samolotów. Prawdopodobnie nie będą one miały bowiem sensu ekonomicznego w krótkim czasie, przez jaki LOT będzie stać na pokrywanie strat na kolejnych nierentownych połączeniach.

Jak wyglądają więc perspektywy na przyszłość? Skarb Państwa już nie może udzielić przedsiębiorstwu pomocy publicznej równie łatwo jak uczynił to w roku 2002, jest bowiem związany Traktatem Akcesyjnym z Unią Europejską. Pozostaje wprawdzie jedna furtka, której Skarb Państwa ze względu na sytuację budżetu nie będzie prawdopodobnie aktywnie poszukiwać. W poprzednich latach spółka pokrywała straty, sprzedając majątek. Obecnie jednak niewiele pozostało w nim aktywów ciekawych z punktu widzenia potencjalnych inwestorów. Marzenia snute od wielu lat o wejściu spółki na giełdę wraz z inwestorem strategicznym (była nim Grupa Swissair) czy też o wejściu inwestora strategicznego i podniesieniu kapitału spółki bez wchodzenia na giełdę dotychczas pozostają niewykonalne. Powyższa sytuacja otwiera pole do rozważań o możliwej upadłości przewoźnika. Co się wtedy stanie?