Spoglądając z "korniszona" przy 30 St. Mary Axe w Londynie lub gmachu giełdy w Nowym Jorku, inwestor widzi na wschodzie region EMEA (Europe, the Middle East and Africa). Do jednego worka wrzuca kilkadziesiąt państw, bez rozróżnienia ich sytuacji, uwarunkowań i perspektyw. Wojnę takiemu uproszczeniu i trywializacji biznesu wydał Jan Kulczyk. Jego inicjatywa nosi nazwę CEED (od: Central & Eastern Europe Development).

Jej celem jest promowanie 10 najmłodszych, ale też najdynamiczniejszych gospodarek Unii Europejskiej, zarazem coraz ważniejszego gracza na międzynarodowej arenie. Zgłosił ją równo rok temu podczas inauguracyjnej debaty pt. "Nowy ład gospodarczy - konsekwencje kryzysu finansowego w Europie i na świecie" Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach.

Po roku widać, że Jan Kulczyk nie jest osamotniony. Poparli go biznesmeni o podobnych korzeniach i proweniencji oraz podobnie myślący z krajów sąsiadujących. Także i my.

Co to za region?

Chociaż pod względem geograficznym region centralnej i wschodniej Europy (z ang. CEE) obejmuje państwa bałkańskie i należące do byłego Związku Radzieckiego (CIS), to jednak wśród nich pod wieloma względami ekonomicznymi i społeczno-politycznymi wyróżnia się dziesięć, które w latach 2004-07 pomyślnie zintegrowały się z UE. Na skutek różnego od pozostałych krajów CEE tempa ich rozwoju, ale także przyjęcia już wspólnego zestawu norm, zasad, stawek, tworzenia polityki gospodarczej, ram prawnych, zaawansowania wolnego rynku i swobód dla biznesu - można je nazywać mianem krajów rozwiniętych centralnej i wschodniej Europy, czyli właśnie - CEED.

Nie powinno to być przyjęte jako megalomania wobec pozostałych krajów CEE. Wszystkie mają podobną lub zbliżoną historię ostatniego stulecia - zniewolenia politycznego, poprzez narzucony im ustrój socjalistyczny, i zniewolenia ekonomicznego. O ile jeszcze w 1989 roku kraje CEE doznały wspólnych przeżyć, rewolucji ustrojowej, to w kolejnych latach ich drogi rozwoju zaczęły się rozchodzić.

W Czechach, Polsce, na Słowacji i Węgrzech, w Słowenii, Estonii, na Litwie i Łotwie, a z niewielkim ociąganiem - w Bułgarii i Rumunii - ruszyły szybko procesy transformacji politycznej i gospodarczej. Kosztem recesji, gwałtownie rosnącego bezrobocia i niezadowolenia społecznego, jakie przeżywały te kraje przez pierwszych kilka lat ostatniej dekady minionego wieku. Ceną jednorazowego ucięcia psu ogona, zamiast na raty, była spełniająca się nagroda w postaci rozwoju, stopniowego zmniejszania różnic dochodów między nimi a bardziej zamożnymi krajami z Europy Zachodniej.