Oprócz norm wymienionych powyżej, znaczny wpływ na polski rynek energii może mieć także wdrożenie do prawa energetycznego zapisów dyrektywy 2001/77/WE zmieniających treść Art. 9a oraz 9e ustawy i wprowadzających obowiązek dla sprzedawcy lub wytwórcy energii elektrycznej przedkładania świadectw pochodzenia w celu umorzenia opłaty zastępczej w części dotyczącej ilości energii wytworzonej ze źródeł odnawialnych.

Przepisy te rozszerzają obowiązek zakupu energii ze źródeł odnawialnych na wszystkich sprzedawców, w tym również z urzędu. Być może spowoduje to szybki rozwój rynku "zielonej energii" w Polsce.

Z pewnością nie przybierze on rozmiarów boomu wiatrakowego w krajach zachodnich w latach dziewięćdziesiątych, ale już widać wśród inwestorów zagranicznych wzrost zainteresowania tego typu przedsięwzięciami, zwłaszcza na Pomorzu. Sprzyjającymi temu okolicznościami są także ustalone Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 3 listopada 2006 roku ilości zakupu energii ze źródeł odnawialnych oraz zaimplementowana do ustawy Prawo energetyczne, w styczniu 2007 roku, dyrektywa 2004/8/WE w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii.


Podsumowanie


Opisane w niniejszym artykule aspekty nowelizacji prawa energetycznego są jedynie próbą zarysowania całokształtu zmian dokonujących się nieprzerwanie w polskiej energetyce. Spowodowane są one koniecznością dostosowania polskiego prawodawstwa do norm unijnych z jednej strony, a głębokimi zmianami strukturalnymi z drugiej.

Autor nie jest pracownikiem sektora energetycznego, a jedynie osobą śledzącą zmiany w nim zachodzące. Dlatego też jego analiza oparta jest jedynie na wybranych aktach normatywnych Unii Europejskiej, przepisach polskiego prawa energetycznego oraz strategii Ministerstwa Gospodarki określonej w "Programie dla elektroenergetyki" z dnia 3 lutego 2006 r.