Aby porównać realia budowy metra oraz rozwoju sieci komunikacyjnej w Madrycie i w Warszawie, należy przybliżyć historię i technologię rozwoju naszego metra. Warto zauważyć, że historia warszawskiego metra jest również bardzo długa. Pierwsze plany budowy podziemnej kolejki pojawiły się w 1925 roku. Właśnie wtedy władze miasta podjęły uchwałę o opracowaniu projektu kolei podziemnej. W 1927 roku zatwierdzono szkicowy plan kierunków tras metra i rozpoczęto pierwsze badania geologiczne. Prace nad planami sieci metra trwały do wybuchu wojny.

Wznowiono je w 1950 roku; rozpoczęła się budowa linii metra w kierunku wschód-zachód. Taki wybór był podyktowany względami politycznymi poprzedniej epoki; tunele metra miały być schronieniem dla pociągów wojskowych w czasie wojny z zachodem. Jednak ze względu na bardzo trudne warunki geologiczne, a co za tym idzie - ogromne nakłady finansowe, w 1957 roku prace definitywnie przerwano. Do 1974 roku prowadzono prace studialne.

Budowa na obecnie eksploatowanym odcinku rozpoczęła się w 1983 roku. W pierwszym etapie metro było budowane metodą odkrywkową. Do zabezpieczenia stateczności ścian wykopów stosowano głównie ściany berlińskie z rozparciem w postaci kotew iniekcyjnych. W części przebiegającej pod centrum miasta zdecydowano się na zastosowanie metody tarczowej - jako najmniej uciążliwej dla miasta. Tarcza (wyprodukowana w Związku Radzieckim) była urządzeniem ręcznym. Po raz pierwszy zastosowano je w XIX wieku. Urobek był wydobywany przez górników w osłonie stalowego pierścienia sukcesywnie wciskanego w grunt za pomocą siłowników hydraulicznych. Wydobyty urobek był wywożony kolejką wąskotorową do sztolni, a następnie rozładowywany na samochody.

Przestrzeń między płaszczem tarczy a istniejącą już obudową była wypełniana tubingami wykonanymi z żeliwa, następnie obudowa tunelu była uszczelniana.

Ponieważ średnica wewnętrzna tunelu ma 5,5 m, w jej przekroju można umieścić jeden tor kolejki. W związku z tym warszawskie metro ma dwa równoległe tunele metra. Postęp robót przy zastosowaniu tej metody wynosi około 2 mb na dobę.

Po wykonaniu obudowy następuję montaż infrastruktury technicznej metra; wykonuje się betonowe podtorze, a następnie montuje szyny. Do wykonania obudowy stacji metra, podobnie jak w Madrycie, stosuje się ściany szczelinowe.