Autor: Bolesław Jankowski | 2008-12-02
Prawdziwa stawka negocjacji nad Pakietem energetyczno-klimatycznym
Zarówno min. Marcin Korolec, w swojej wypowiedzi w dn. 27 listopada jak i Szef UKIE M. Dowgielewicz wskazali na sztywną postawę dużych krajów unijnych w czasie negocjacji na temat Pakietu energetyczno - klimatycznego. Częściowo przyzwyczailiśmy się już do tego, że polskie postulaty na forum unijnym trafiają na twardy grunt i podobna sytuacja z Pakietem specjalnie nie dziwi. Tym razem jednak sytuacja wydaje się wyjątkowa, zarówno ze względu na wagę Pakietu jak i siłę i zasadność polskich argumentów Dlatego warto nieco głębiej zastanowić się nad przyczynami tej trudnej sytuacji negocjacyjnej.
4. Nie możemy się godzić na sytuacje gdy jak to ujmuje prof. Żmijewski" inaczej się pisze inaczej czyta", gdy o końcowych rozwiązaniach decydują ukryte cele i intencje, a cele i zasady
deklarowane w dokumentach unijnych są ignorowane (np. zapis o minimalizacji negatywnego wpływu na gospodarkę i zatrudnienie, który jest zawarty w dyrektywie tworzącej system EU ETS).
5. Nie możemy się godzić na brak poszanowania podstawowych zasad traktatowych na jakich opiera się Unia, w tym zasady pomocniczości, która mówi o działaniu w interesie wszystkich krajów a nie tylko niektórych.
6. Toczące się obecnie negocjacje są więc nie tylko grą o ostateczny kształt pakietu energetyczno - klimatycznego ale są też walką o klarowny, racjonalny i uwzględniający interesy wszystkich krajów sposób stanowienia nowego prawa unijnego.
7. Dlatego Rząd Polski powinien twardo walczyć o racjonalny kształt nowego prawa tworzonego w oparciu o propozycje Pakietu. Dopiero uzyskanie właściwych rozwiązań systemowych w ramach tego procesu może dać powód do powtórzenia na zakończenie negocjacji gestu Marcinkiewicza: yes, yes, yes - co zapowiadał niedawno Premier. Uzyskanie okresów przejściowych lub innych drobnych ustępstw będzie bowiem porażką a nie sukcesem negocjacji. I nie da się jej wytłumaczyć podpisaniem celów Pakietu przez Prezydenta w marcu 2008.
dr inż. Bolesław Jankowski
Wiceprezes spółki Badania Systemowe "EnergSys". Specjalizuje się w systemowych badaniach złożonych problemów energetyki i ochrony środowiska. Kierował wieloma studiami rozwojowymi dotyczącymi krajowego lub lokalnego systemu energetycznego w pracach dla rządu polskiego, Banku Światowego lub w programach UE. Współautor polityki energetycznej Polski w latach 1991-1995 oraz główny autor krajowych strategii redukcji emisji SO2, NOx i CO2 wykonanych dla Ministerstwa Środowiska. Kierował zespołem, który w latach 2002 - 2003 opracował elastyczny program ochrony środowiska zakładający szersze wykorzystanie handlu emisjami. W roku 2004 kierował opracowaniem projektu pierwszego Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do emisji CO2. Jako ekspert ULC uczestniczył w pracach KE dot. włączenia lotnictwa do systemu handlu emisjami. Kierownik i główny wykonawca oceny skutków Pakietu energetyczno - klimatycznego dla Polski (tzw. Raport 2030).
5. Nie możemy się godzić na brak poszanowania podstawowych zasad traktatowych na jakich opiera się Unia, w tym zasady pomocniczości, która mówi o działaniu w interesie wszystkich krajów a nie tylko niektórych.
6. Toczące się obecnie negocjacje są więc nie tylko grą o ostateczny kształt pakietu energetyczno - klimatycznego ale są też walką o klarowny, racjonalny i uwzględniający interesy wszystkich krajów sposób stanowienia nowego prawa unijnego.
7. Dlatego Rząd Polski powinien twardo walczyć o racjonalny kształt nowego prawa tworzonego w oparciu o propozycje Pakietu. Dopiero uzyskanie właściwych rozwiązań systemowych w ramach tego procesu może dać powód do powtórzenia na zakończenie negocjacji gestu Marcinkiewicza: yes, yes, yes - co zapowiadał niedawno Premier. Uzyskanie okresów przejściowych lub innych drobnych ustępstw będzie bowiem porażką a nie sukcesem negocjacji. I nie da się jej wytłumaczyć podpisaniem celów Pakietu przez Prezydenta w marcu 2008.
dr inż. Bolesław Jankowski
Wiceprezes spółki Badania Systemowe "EnergSys". Specjalizuje się w systemowych badaniach złożonych problemów energetyki i ochrony środowiska. Kierował wieloma studiami rozwojowymi dotyczącymi krajowego lub lokalnego systemu energetycznego w pracach dla rządu polskiego, Banku Światowego lub w programach UE. Współautor polityki energetycznej Polski w latach 1991-1995 oraz główny autor krajowych strategii redukcji emisji SO2, NOx i CO2 wykonanych dla Ministerstwa Środowiska. Kierował zespołem, który w latach 2002 - 2003 opracował elastyczny program ochrony środowiska zakładający szersze wykorzystanie handlu emisjami. W roku 2004 kierował opracowaniem projektu pierwszego Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do emisji CO2. Jako ekspert ULC uczestniczył w pracach KE dot. włączenia lotnictwa do systemu handlu emisjami. Kierownik i główny wykonawca oceny skutków Pakietu energetyczno - klimatycznego dla Polski (tzw. Raport 2030).
KOMENTARZE (0)
NIE DODANO JESZCZE ŻADNEGO KOMENTARZA
