• większą niż obecnie w Niemczech średnią moc zainstalowanych turbin, gdyż aktualnie większość budowanych w Polsce turbin ma moc 1,5-2,0 MW (w Niemczech, ale także w innych krajach w 2007 r. instalowano turbiny o mocy 5 MW).

Do obu powyższych szacowań przyjęto jedynie tereny w głębi lądu, gdyż obecnie obowiązujące w Polsce regulacje prawne, w tym ustanowienie obszaru NATURA 2000 na prawie całym obszarze polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej Morza Bałtyckiego oraz wprowadzenie wysokich opłat za promesę koncesji na posadowienie sztucznej wyspy na tym obszarze, zdecydowanie utrudniają budowę farm wiatrowych na morzu, mimo iż występują tam najlepsze warunki wiatrowe do ich funkcjonowania. Cóż, widocznie stać nas na niewykorzystywanie obszarów, które pozwoliłyby na zwiększenie o ok. 30% możliwej do zainstalowania mocy energetyki wiatrowej.

Funkcjonujące aktualnie w Polsce elektrownie wiatrowe rozmieszczone są głównie na terenach bardzo korzystnych i korzystnych ze względu na poziom wietrzności (rys. 10).

Podstawowym problemem jest możliwość odbioru energii elektrycznej wytwarzanej przez elektrownie wiatrowe przez krajową sieć elektroenergetyczną. Wymaga ona modernizacji i rozbudowy, zarówno przez operatora przesyłowego, jak i poszczególne spółki dystrybucyjne, do czego niezbędne są znaczne nakłady inwestycyjne. Budowa każdej elektrowni wiatrowej wiąże się z koniecznością budowy dodatkowych odcinków przyłączeniowych do sieci elektroenergetycznej.

Wnioski

Powszechnie oczekuje się, że udział odnawialnych źródeł energii, w tym wiatru, w wytwarzaniu energii elektrycznej będzie systematycznie wzrastał. Najnowsze badania dowodzą, że przed 2040 r. wiatr wraz z innymi OZE będzie mógł zaspokajać 100% światowych potrzeb w tym zakresie.

Przewiduje się, że w najbliższych latach gwałtowny rozwój energetyki wiatrowej będzie odpowiedzią na globalny kryzys finansowy, by uchronić świat przed kryzysem energetycznym, gdyż energia wiatru jest praktycznie niewyczerpywalna, dostępna zawsze i wszędzie, co powoduje, iż ryzyko inwestycji w tym sektorze praktycznie nie istnieje. Ponadto istnieją dodatkowe argumenty dla inwestorów, w niektórych krajach nie do przecenienia: brak monopoli w sektorze oraz zwykle istnieje obowiązek odbioru energii, której cena ciągle wzrasta.

Energetyka wiatrowa jest obecnie najbardziej rozwiniętą technologią odnawialną w Unii Europejskiej. Unia Europejska w tym sektorze zajmuje aktualnie pozycję lidera rynku globalnego, w którym posiada ok. 60% udziałów. Wielkość przewidywana w Białej Księdze w sprawie odnawialnych źródeł energii na poziomie 40,0 GW dawno już została osiągnięta, tj. ze znacznym wyprzedzeniem harmonogramu. Cel ten został w efekcie podwyższony do poziomu 75,0 GW w 2010 r., co ma umożliwić wytwarzanie około 160 TWh energii rocznie, a przez to zapewnienie pokrycia 4-6% europejskiego zapotrzebowania na energię elektryczną. Dominującą pozycję w unijnej energetyce wiatrowej zajmują Niemcy, natomiast największą dynamikę rozwoju w ostatnich latach wykazuje Hiszpania. Znaczący wzrost poza wymienionymi krajami zaobserwować można także we: Francji, Włoszech, w Portugalii i Wielkiej Brytanii.

Rozwój projektów wiatrowych często nie jest uwzględniany w lokalnych planach zagospodarowania przestrzennego, dlatego uzyskanie zezwolenia jest najbardziej czasochłonnym elementem przy opracowaniu projektu. Do wsparcia dynamicznego rozwoju przedstawionego sektora energetyki niezbędne jest zniesienie barier administracyjnych, nierównego dostępu do sieci i skomplikowanych procedur. Powinny istnieć systemowe zachęty dla władz lokalnych do przewidywania przyszłych projektów wiatrowych oraz z innych obszarów energetyki odnawialnej, by odpowiednie tereny oraz infrastruktura były ujmowane w planach zagospodarowania przestrzennego.

Zdarza się jeszcze niekiedy, że elektrownie wiatrowe zalicza się do przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na środowisko naturalne, np. gdy ich moc przekracza 100 MW w przypadku projektów onshore, bądź projektów offshore bez szczególnego uzasadnienia, nawet przy znacznie mniejszych mocach. Żąda się wówczas m.in. sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Decyzja w tej sprawie zawsze leży w gestii organów administracji samorządowej. Niezbędna jest edukacja o walorach energetyki odnawialnej, korzyściach dla środowiska, gdy zastępuje ona energetykę konwencjonalną, zwłaszcza węglową, w tym zmniejszenia zmian klimatycznych, czystości powietrza i eliminacji hałasu.

Z dokonanych w artykule obliczeń wynika, że w Polsce, uwzględniając obecne uwarunkowania techniczne i technologiczne, możliwa jest budowa elektrowni wiatrowych o łącznej mocy ok. 34 GW. Wymaga to objęcia inwestycji w energetykę wiatrową systemem gwarancji rządowych oraz eliminacji istniejących barier prawnych i administracyjnych. Wówczas będzie możliwy roczny przyrost mocy energetyki wiatrowej rzędu 2 000 MW, co pozwoli na osiągnięcie za 10-15 lat obecnego poziomu Hiszpanii, czy Niemiec.