Rtęć w węglu. Jak się zmierzyć z problemem?

Autor: Prof. Jerzy Zwoździak, Międzynarodowy Instytut Technologii im. Noblistów w Lublinie | 2012-04-19

Od pewnego czasu w Unii Europejskiej w różnych informatorach pojawia się informacja, że polskie węgle zawierają duże ilości rtęci. Taka informacja ma wspomagać działania gospodarcze i polityczne skierowane na eliminację polityki energetycznej opartej na węglu.

Fot. PTWP (Maciej Kwaśniewski)

Rtęć jest jednym z trzech metali, obok kadmu i ołowiu, na który organizm człowieka nie wykazuje żadnego fizjologicznego zapotrzebowania. W środowisku naturalnym rtęć występuje w śladowych ilościach, ale z uwagi na jej toksyczność oraz zdolność włączania się w cykle obiegu przyrodniczego, stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia człowieka.

Pierwiastek niebezpieczny dla życia

Rtęć może rozprzestrzeniać się zarówno w postaci gazowej, ciekłej jak i element cząstek stałych i pyłów. Możliwość migracji rtęci pomiędzy powietrzem, wodą, glebą, powoduje powszechność jej występowania, często w miejscach znacznie oddalonych od źródeł emisji. Najbardziej narażone na skażenie rtęcią i jej związkami są ekosystemy wodne.

Ogólnoświatowe badania, zlecone przez UNEP (United Nations Environment Programme), potwierdziły wysoką szkodliwość rtęci dla środowiska i w pełni uzasadniają podjęcie działań na skalę międzynarodową. Efektem tych działań ma być Konwencja rtęciowa - nowy dokument zawierający zbiór wymagań i ograniczeń w zakresie emisji rtęci do środowiska. Do tej pory odbyły się 3 konferencje Międzyrządowego Komitetu Negocjacyjnego (INC - Intergovernmental Negotiating Committee): w Sztokholmie, Chiba i Nairobi.

Planowane są jeszcze dwie sesje INC w roku 2012 i 2013, tak aby ostateczny tekst Konwencji został przyjęty przed 27 sesją UNEP w 2013 roku. Aktualny tekst Konwencji zakłada wprowadzenie pewnych ograniczeń dla "Kraju - dużego emitora" emitującego rocznie ponad 10 ton rtęci do atmosfery. Jeżeli taki zapis zostałby przyjęty, to m.in. na Polskę, nałożone zostałyby dodatkowe wymagania, zobowiązujące do podejmowania działań mających na celu obniżenie emisji rtęci.

Rtęć do środowiska przyrodniczego trafia w wyniku procesów naturalnych, takich jak erupcje wulkanów, pożary lasów, aktywność geotermalna, parowanie rtęci z mórz i oceanów oraz emisja do atmosfery z gleby. Wielkość naturalnej emisji rtęci jest trudna do oszacowania, ale czynione w tym zakresie próby raportują średni poziom emisji rtęci od 4 do 6 tysięcy ton w skali roku. Należy podkreślić, że część naturalnej emisji rtęci stanowi reemisja wcześniej zdeponowanej w środowisku wodnym i gruntowym rtęci pochodzącej zarówno ze źródeł naturalnych jak i antropogenicznych (spowodowanych działalnością człowieka).

Skomentuj (8)

Rtęć w węglu. Jak się zmierzyć z problemem?

Fakty i opinie

Notowania

Branże

Serwisy tematyczne

Wyszukiwarki

Konto użytkownika

O nas

Narzędzia i usługi