Natomiast system taryf gwarantowanych (feed-in tariffs) polega na tym, że rząd (regulator) określa cenę energii dla źródeł odnawialnych, którą spółki energetyczne są zobowiązane płacić jej wytwórcom. Dodatkowe koszty w systemie ponoszą dostawcy, w określonej proporcji do wolumenu sprzedawanej przez siebie energii elektrycznej, koszty te są następnie przenoszone na konsumentów energii elektrycznej. System taryf gwarantowanych jest stosunkowo prosty do wdrożenia i zachęca do inwestowania dając stosunkowe duże bezpieczeństwo zakupu energii po odpowiedniej cenie. Główną korzyścią gwarantowanych (stałych) taryf jest to, że inwestor w przejrzysty sposób może ocenić przyszłe przychody ze sprzedaży energii. Jednak należy pamiętać, że taryfy gwarantowane nie są sensu stricte umową zakupu energii po stałej cenie w określonym terminie. W zasadzie poziom taryfy może zostać zmieniony w każdej chwili lub zostać usunięty przez uchylanie prawa, co objawia się ryzykiem politycznym przypisanym do tego systemu.

Polityczne ryzyko taryf gwarantowanych zwykle jest związane z tym, że rząd będzie podejmować działanie zmniejszące poziom taryf, by podkreślić, że odnawialne źródła energii stają się tańsze. Istnieje również potencjalne ryzyko, że rząd nie podejmie żadnego działania w przypadku, gdy taryfy gwarantowane nie były dostatecznie wysokie, by przyciągnąć inwestorów w danych warunkach ekonomicznych.

Niektóre kraje starają się wyeliminować to ryzyko gwarantując płatności na wiele lat (np. Niemcy w celu zmniejszenia ryzyka politycznego gwarantują płatności przez 20 lat), jednak zawsze pewien poziom politycznego ryzyka jest nieodłączny dla tego systemu, ponieważ inwestorzy polegają tu niejako na życzliwości rządu lub parlamentu. Inwestorzy uważają za mniej ryzykowne zawarcie długoterminowego porozumienia zakupu energii (Power Purchase Agreemnet - PPA), które jest egzekwowalne w ramach umów cywilno- -prawnych.

Niezmiernie istotna dla tego systemu jest odpowiednia regulacją dostępu do sieci i usunięcie barier administracyjnych, co w zdecydowany sposób wpływa na sukces całego systemu.

Systemy taryf gwarantowanych mogą być różnie zaprojektowane, co obserwuje się pomiędzy poszczególnymi krajami UE. Generalnie oprócz faktu istnienia odpowiednich cen za energię ze źródeł odnawialnych można wyróżnić następujące indywidualne cechy tych systemów:

• gwarancja zakupu energii (najczęściej na okres 12-20 lat),
• dostosowanie taryf do rodzaju wykorzystanego źródła energii, stosowanego paliwa (biomasa), wielkości instalacji, warunków lokalnych itp.,
• postępująca degresja taryf, polegająca na spadku ich wielkości wraz z upływem kolejnych lat (od okresu w którym rozpocznie się inwestycje),
• ustalenie odpowiednich horyzontów czasowych dla działania systemu,
• uzależnienie taryf od pór roku, pory dnia itd.

System taryf gwarantowanych stosowany w ostatnich latach zbiegł się z istotnym doskonaleniem technologii, spadającymi stopami procentowe i niską inflacja - co niew ątpliwie zwiększyło rentowność inwestycji. Jednak w przypadku gdyby stopy procentowe wzrosłyby zamiast spaść, inwestorzy nie otrzymaliby rekompensaty dla wyższego kosztu finansowania - i rezultatem byłaby niższą rentowność - chyba że regulator podniósł- by taryfę. System gwarantowanych taryf jest jednak pod tym względem raczej sztywny, zwłaszcza, kiedy następuje potrzeba zewnętrznej regulacji taryf - czy to w dół czy w górę - by odbić zmiany w kosztach produkcji energii.