Systemy zielonych certyfikatów mogą być różnie zaprojektowane, co obserwuje się pomiędzy poszczególnymi krajami UE. Można wyróżnić następujące indywidualne cechy tych systemów:

• ustalanie odpowiednich celów ilościowych,
• stosowanie ścieżek dojścia do celu (różnicowanie wielkości celów ilościowych w kolejnych latach),
• ustalenie odpowiednich horyzontów czasowych dla działania systemu,
• ustalenie maksymalnej ceny certyfikatu przez zastosowanie systemu kar,
• dostosowanie wielkości kar i tym samym maksymalnej ceny certyfikatu do poziomu inflacji,
• ustalanie cen minimalnych certyfikatu, gwarantujących pokrycie niezbędnych kosztów wytworzenia energii,
• tworzenie subsystemów dla poszczególnych źródeł energii odnawialnych,
• stosowanie systemu jedynie dla nowej instalowanej mocy,
• stosowanie możliwości transferu niesprzedanych certyfikatów na przyszłe okresy, jak i wypełnienie celów poprzez przyszłe certyfikaty.

4. Porównanie działania systemu taryf gwarantowanych i systemu zielonych certyfikatów
System taryf gwarantowanych i system zielonych certyfikatów należą do dwóch różnych systemów płatności. Pierwszy z nich oparty jest na systemie kształtowania ceny energii, a drugi na systemie kształtowania wielkości energii. Te dwa podejścia znalazły najszerszą implementację w krajach członkowskich UE, z tym że zdecydowana większość z nich dokonała wyboru systemu taryf gwarantowanych (tab. 2). W niektórych przypadkach przyporządkowanie danego kraju do danego systemu nie jest jednoznaczne, ponieważ jednocześnie dla różnych źródeł odnawialnych energii stosowane są oba systemy.

Także w wielu krajach UE stosowane są też dodatkowe instrumenty finansowe, których rodzaje przedstawiono w tabeli 1. W tabeli 2 przedstawiono podział krajów UE ze względu na stosowany główny system płatności (mechanizm wsparcia). Dodatkowo należy nadmienić, że odpowiednie kraje dostosowując instrumenty wsparcia zmieniały swoje podejścia poprzez adaptacje systemu lub przejście z jednego systemu na drugi. Jednym z takich przykładowych krajów są Włochy, które już kilkakrotnie zmieniały stosowany system, np.

do roku 1999 stosowano tam system taryf gwarantowanych, następnie system zielonych certyfikatów, który w 2005 roku był modyfikowany, a dla rynku fotowoltaiki zdecydowano się znów na zmianę na system taryf gwarantowanych. Z kolei Francja kilkakrotnie zmieniała i modyfikowała system, który w chwili obecnej opiera się na systemie taryf gwarantowanych i systemie przetargów dla energetyki wiatrowej (projekty powyżej 12 MW) i biśnergii.

5. Ocena działania systemów wsparcia

Systemy wsparcia odnawialnych źródeł energii, oparte na dwóch wyżej opisanych mechanizmach, zostały poddane ocenie m.in. w projektach Green-X i OPTRES. Istnieje też kilka prac związanych z tą tematyką realizowanych między innymi przez European Renewable Energie Fundation (EREF), European Wind Energy Association (EWEA) i German Wind Energy Association (BWE), a także prace porównując działanie systemy niemieckiego i brytyjskiego (m.in. Elliot 2005; Butler i Neuhoff 2004) W większości wymienionych pracach autorzy starali się objąć swym badaniem działanie systemu dla wszystkich rodzajów źródeł energii odnawialnej, jednak w kilku pracach skupiono uwagę jedynie nad oceną i skutecznością stosowanych systemów na rynku energii wiatrowej, który jest dobrym przykładem do badań ze względu na duży wzrost mocy w ostatnich latach, jak i na duże dysproporcje w implementacji tych projektów w poszczególnych krajach UE.