Wramach tych prac zdecydowano się na stosowanie różnych mierników porównujących oba systemy, począwszy od tych najprostszych miar, które zostały wyrażone:

• rozwojem sektora energetyki odnawialnej (wielkością zainstalowanej nowej mocy),
• wielkością nowej mocy w przeliczeniu na jednego mieszkańca,
• poprzez porównanie całkowitych kosztów wytwarzania energii,

a skończywszy na bardziej wysublimowanych cechach i miernikach, takich jak:

• zapewnienie bezpieczeństwa finansowego inwestorom,
• dywersyfikacja pod względem geograficznym, właścicielskim i technologicznym,
• sposób implementacji i elastyczności systemu,
• efektywność działania systemu,
• zestawienie wskaźnika zyskowności (z punktu widzenia inwestora) ze wskaźnikiem efektywności systemu.

Dla zobrazowania tej oceny na rysunku 2 przedstawiono wielkości wskaźników efektywności danych systemów w odpowiednich krajach UE i dla odpowiednich źródeł energii odnawialnej. Wskaźnik efektywności jest definiowany jako przyrost produkcji energii elektrycznej z RES (potencjału) w danym okresie w stosunku do średniookresowego potencjału dla 2020 roku. Jak można zauważyć, na rysunku 1 widoczne jest duże zróżnicowanie tego wskaźnika zarówno pomiędzy poszczególnymi źródłami energii odnawialnej, jak i poszczególnymi członkami UE. Choć wskaźnik ten wydaje się być najbardziej uniwersalny do oceny efektywności systemu, ponieważ bierze pod uwagę specyfikę warunków krajowych dotyczących samych zasobów oraz barier rozwoju, to jednak duże wątpliwości budzi sama wielkość średnioterminowego potencjału wyznaczonego dla roku 2020, do którego odnosi się średnie przyrosty wytwarzania energii. Potencjał ten reprezentuje wielkość energii możliwej potencjalnie do wytworzenia w 2020 roku w przypadku zastosowania odpowiednich efektywnych instrumentów wsparcia, usunięcia wszelkich barier rozwoju i biorąc pod uwagę zasoby teoretyczne i techniczne danego kraju. Choć podejście to jest jak najbardziej właściwe (model Green-X i projekt FORRES), to dopasowanie właściwych wielkości zasobów i wpływu na rozwój barier i polityk nie są już tak jednoznaczne.
Jak wskazują wyniki wyżej przedstawionych badań projektu OPTRES, jak i tezy zawarte w innych wcześniej wymienionych opracowaniach, wyższą efektywnością charakteryzują się systemy oparte na taryfach gwarantowanych w stosunku do systemu zielonych certyfikatów.

To w krajach, w których zastosowano ten system przyrosty mocy dla odpowiednich źródeł energii były imponujące (szczególnie dla energetyki wiatrowej). Jednak należy jednoznacznie stwierdzić, że nie ma jeszcze wystarczających doświadczeń dotyczących działania mechanizmu zielonych certyfikatów, dlatego też trudno ocenić ich efektywność.