W przypadku kiedy to jest niemożliwe obciąża się gazociąg (na terenach zawodnionych) lub stabilizuje się zbocze za pomocą murów oporowych żelbetowych, ścian oporowych wykonanych z koszy gabionowych wypełnionych materiałem skalnym. Powyższe zabezpieczenia rurociągów na terenach potencjalnie zagrożonych osuwiskiem związane są z dużymi nakładami inwestycyjnymi.
Zagrożenia wynikające z ruchów osuwiskowych dla gazociągów przesyłowych na terenie działalności OGP GAZ-SYSTEM S.A. Oddział w Tarnowie ilustruje Rys. 1.
Tereny występowania większych osuwisk na obszarze działalności OGP GAZ-SYSTEM S.A. Oddział w Tarnowie.
Dotychczas znane metody stabilizacji gazociągów posadowionych w gruntach osuwiskowych oparte są na założeniu, że poprawę stabilności gazociągu osiąga się drogą pośrednią przez poprawę stateczności gruntu, w którym gazociąg jest posadowiony.

Metody takie możemy z powodzeniem wykorzystać jeżeli mamy do czynienia z osuwiskiem powierzchniowym (z wypłyceniem) o stabilnym zwartym podłożu. Stosowane dotychczas metody, jak wskazuje praktyka są kapitałochłonne, a często osiągnięty efekt stabilizacji jest nieskuteczny i nietrwały w czasie.

Opracowana metoda cięgien kotwiących stabilizacji gazociągów posadowionych w niestabilnych gruntach została w 2001 r. wdrożona w m. Świątniki Górne przy zabezpieczeniu gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500. Za pomocą tej metody nie zabezpieczamy całego zbocza osuwiskowego lecz bezpośrednio stabilizujemy tylko sam gazociąg. Osiąga się to poprzez ograniczenie możliwości przemieszczania się osi gazociągu poza dopuszczalne granice wytrzymałościowe wynikające z maksymalnych strzałek ugięcia gazociągu. Zaletą rozwiązania jest niski koszt i łatwość wykonawstwa.

W celu zastosowania i wdrożenia metody cięgien kotwiących przeprowadzono szereg obliczeń strzałek ugięcia dla gazociągów o różnych średnicach i grubościach ścianek, co miało na celu stwierdzenie z jakim rodzajem naprężeń mamy do czynienia. Przekroczenie naprężeń sprężystych eliminuje tą metodę, gdyż może zostać naruszona wewnętrzna struktura materiału rury i kryteria wytrzymałościowe nie zostaną spełnione. Gdy gazociąg nie osiągnął jeszcze maksymalnej strzałki ugięcia można z powodzeniem stosować tą metodę. W celu określenia niezbędnych danych potrzebnych do prawidłowego zabezpieczenia opracowano nomogramy dzięki którym bez pomocy komputerowych technik obliczeniowych, możemy określić między innymi takie podstawowe parametry jak: głębokość zakotwienia pala , grubość ścianki rury z której wykonany jest pal.