W powszechnym odczuciu konsumentów stali, szacowane zyski dystrybutorów stali w najlepszym przypadku na poziomie 2÷3% i firm przetwarzających stal na poziomie 3÷5%, nie idą w parze z zyskami osiąganymi przez huty i nie gwarantują żadnego rozwoju. Efektem może być zarżnięcie "kury". W Europie widać już przegrzanie koniunktury hutniczej. Pomimo zapowiedzi podwyżek cen na sierpień, mamy utrzymane ceny lipcowe oraz w niektórych asortymentach spadki. Trudno jest prognozować co będzie dalej, zwłaszcza, że opracowanie trafia do rąk z dużym poślizgiem. Sądzę, na chwilę obecną, że rynek został wysondowany i przy braku akceptacji musi nastąpić powrót do cen gwarantujących określony obrót i odbiór produkcji. Sytuacja jest szczególnie trudna dla dystrybutorów. Po wcześniejszych "wpadkach", w tym roku nikt z nich nie trzymał dużych zapasów stali nawet na wzrostach, a więc tym bardziej nikt nie będzie ryzykował zapasów na możliwych spadkach. Dla przetwórców oznacza to, że nie tylko jest drogo, ale również, że stali nie ma, że jest trudnodostępna, są braki asortymentowe, a materiał trzeba zbierać w częściach z różnych miejsc.

Reasumując, spodziewam się niedużych kilku- kilkunastoprocentowych obniżek, być może do końca roku. W roku następnym, niestety, raczej poziom cen tegorocznych z czerwca-lipca.

Jak w poprzednich latach, zalecam edukację inwestorów w zakresie cen stali, sytuacji na tym rynku i dla bezpieczeństwa obu stron indeksowanie materiałów w kontraktach. Zawieranie warunkowych klauzul korygujących ceny według ogólnodostępnych indeksów (cruspi, meps) jest uczciwym sposobem współpracy. Jeśli materiał potanieje - inwestor zapłaci mniej, jeśli podrożeje musi dopłacić. Nie można budować współpracy na wzajemnym oszustwie. Jeśli żąda się realizacji obiektu po cenach nie pokrywających kosztów, to jest to zwykłe oszustwo, a nie "sztuka negocjacji".