Rządowa pomoc może być rozłożona na dwa obszary: bieżącej pracy oraz samej inwestycji. Obejmuje przy tym takie narzędzia, jak bezpośrednie wsparcie dla inwestycji (Austria, UK, na poziomie regionalnym również Hiszpania), ulgi podatkowe przy modernizacji kotłów (UK, Hiszpania) oraz gwarancje kredytowe dla inwestorów (Hiszpania dla kogeneracji poniżej 2 MW).

Na poziomie bieżącego funkcjonowania stosowane są mechanizmy publicznych aukcji koncesji na instalacje oraz cen energii, gwarantowanie ceny energii dla małych dostawców (czasem w połączeniu z wymogami modernizacji) czy też dobrze znany system zielonych certyfikatów.

Jednocześnie doświadczenia holenderskie pokazują, że nieprzemyślana zmiana może przerodzić się w kilkunastoprocentowy spadek produkcji energii z biomasy w ciągu zaledwie jednego roku. Oprócz jakości samego wsparcia, niezwykle istotna jest bowiem stabilność prawa. Każdy inwestor doskonale zdaje sobie sprawę, że nakłady nie zwrócą się w ciągu jednej kadencji, a ponoszenie ryzyka zawsze oznacza dodatkowe koszty.

W kraju prowadzone lub planowane są budowy lub modyfikacje bloków współspalania o łącznej mocy ponad 1,5 GW (elektrycznej i cieplnej). Jednostkowy koszt inwestycji w instalacje waha się od 1 do 8 mln zł na MW w zależności od zakresu modyfikacji czy też skali budowy. W najbardziej zaawansowanych systemach zdolność współspalania wzrasta do ponad 65-80 proc. Aby spełnić wymogi dotyczące OZE, wystarczy, aby co piąty blok ciepłowniczy w kraju osiągnął taki wskaźnik przed 2020 rokiem. Powstaje również kilka bloków całkowicie dedykowanych biomasie.

Perspektywy są obiecujące. Polska ma ogromną szansę bycia liderem wykorzystania biomasy. Otwarte pozostaje pytanie, czy wykorzysta swój potencjał?