Małe stacyjki, podróże senne, o blaty stołów oparte głowy... - jak śpiewa zespół Pod Budą. W ciągu ostatnich pięciu lat ubyła ich ponad setka. Do kasacji w tym i przyszłym roku PKP SA przewiduje kolejne 120. Właściciel nie uzyskuje z nich przychodów, a ponosi koszty, ich stan techniczny zagraża bezpieczeństwu, "funkcje obsługi podróżnych" wygasają. Nikt nie chce ich przejąć, nawet nieodpłatnie. Choć więc stoi jeszcze 2667 dworców kolejowych, to więcej jest nieczynnych (1701) niż tych, które obsługują pasażerów (966).

No ale i z tymi dworcami, do których pociągi docierają, właściciel ma kłopot. Połowa większych obiektów to zabytki z połowy XIX wieku - w opłakanym stanie. Kolej państwowa nie miała pieniędzy na gruntowne remonty, nie ma ich nowy właściciel - PKP SA, który wraz z dworcami i infrastrukturą odziedziczył przy okazji komercjalizacji w 2001 roku także długi państwowego przedsiębiorstwa.


Biedny biednemu


Dworzec w Nowej Soli (Lubuskie) jeszcze rok temu był zamykany o godzinie 22.00. Kto później wyjeżdżał, musiał mieć już kupiony bilet, a na pociąg czekać na peronie, podobnie jak osoby oczekujące na podróżnych. Wreszcie Urząd Miasta "wymusił" na PKP remont. Samorząd dostarczył rusztowania i fachowców, PKP wspierało inwestycje materiałami budowlanymi. Wspólnie odnowiono elewację dworca, jego wnętrza i perony, wybudowano nowe schody.

- Dworzec jest pierwszą wizytówka miasta, a my i tak się musimy borykać z dawno przyklejoną nam łatką zaniedbanego grodu - wyjaśnia Ewa Batko, rzecznik prasowy prezydenta Nowej Soli. - Na remoncie skorzystały obie strony.

Przy okazji rozszerzono funkcjonalność dworca. PKP wydzieliło w nim pomieszczenia dla straży miejskiej, dzięki czemu stał się dostępny całą dobę.

W Aleksandrowie Kujawskim dworzec sprzed powstania styczniowego zamienił się w ruinę. Tynki sypały się na głowy przechodniów, odlatywały cegły z niszczejących murów, nie wymieniano wybitych szyb. PKP tłumaczyło, że nie ma pieniędzy na remont, zresztą winne było też miastu ponad 100 tys. zł niezapłaconych podatków. Przez dwa lata władze Aleksandrowa zabiegały o przejęcie dworca.

- Nie tylko oko, ale i serce bolało mieszkańców - mówi burmistrz Aleksander Cieśla. - To presja społeczna wymogła zdecydowane działania radnych i urzędu.