Trochę historii

Prędzej jestem skłonny do uznania ciepłowni "zdalczynnych", ogrzewających przed drugą wojną światową zaledwie 10% warszawskich budynków, jako forpoczty dzisiejszego ciepła systemowego. Jednak za faktyczny początek zaspokajania potrzeb zaopatrzenia mieszkańców Warszawy w ciepło, uznałbym rok 1953, w którym rozpoczęto przebudowę elektrowni kondensacyjnej na warszawskim Powiślu w elektrociepłownię, co pozwoliło na wybudowanie pierwszego odcinka sieci ciepłowniczej łączącej źródło ciepła z Pałacem Kultury i Nauki.

Od tego czasu nastąpił dynamiczny rozwój miejskiej sieci ciepłowniczej w Warszawie. Także w innych dużych miastach Polski przełom lat 50. i 60. zapoczątkował rozwój sieciowych dostaw ciepła do mieszkańców. Scentralizowane systemy ciepłownicze, zarówno ze względów ekonomicznych, jak i w związku z mniejszym negatywnym wpływem na środowisko, w ostatnich kilkudziesięciu latach zdecydowanie wyparły ogrzewanie lokalne w niektórych krajach europejskich.

Od 1953 r. przepisy dotyczące stanowienia cen towarów i usług, a więc także ciepła i jego transportu, zmieniały się wielokrotnie. Chciałbym prześledzić w skrócie te zmiany, a także przypomnieć zmiany w prawie dotyczące strictekształtowania i kalkulacji cen i stawek opłat dotyczących ciepła. - Dekret z 3 czerwca 1953 r. o ustalaniu cen, opłat i stawek taryfowych (Dz. U. Nr 31, poz. 122) w art. 1 ust. 1 pkt 2 wskazuje Radę Ministrów jako organ ustalający opłaty i stawki taryfowe za podstawowe usługi świadczone ludności, a poprzez art. 7 ust. 1 powołuje Państwową Komisję Cen przy Radzie Ministrów.