Dlatego Lewiatan postuluje wyłączenie przedsiębiorstw objętych Dyrektywą ETS (o handlu emisjami) ze wspierania inwestycji przy wykorzystaniu mechanizmu białych certyfikatów, w szczególności z sektora wytwarzania i przesyłu energii. Przeciwko wsparciu dla przedsiębiorstw energetycznych protestowali także przedstawiciele przemysłowych odbiorców energii.

Odbiorca zapłaci

- Ustawa o efektywności energetycznej de facto i de iure będzie finansowana przez odbiorców energii. W trakcie prac nad projektem ustawy Forum Odbiorców Energii Elektrycznej i Gazu (FOEEiG) przedkładało postulaty zmiany modelu organizacji systemu wspierania efektywności energetycznej, jak i zmiany modelu kosztowego - informuje Filip Elżanowski z kancelarii prawnej A. Horyńska & Wspólnicy, ekspert Forum.

FOEEiG proponowało min. zastąpienie systemu białych certyfikatów systemem feed in tarif, czyli opłaty dotyczącej efektywności energetycznej, która byłaby zawarta w taryfie. Taryfy zawierające stawki opłat ustalane byłyby przez organ regulacyjny lub zawarte w ustawie i przyznawane określonym uczestnikom rynku energii.

- W systemie feed in tariff stawki te zwykle są gwarantowane na dłuższy czas, z reguły od 10 do 20 lat. Stosowana jest także tzw. taryfa schodkowa, zgodnie z którą wraz z upływem czasu wsparcie dla danej technologii maleje - wyjaśnia Elżanowski. -

Ustawa przewiduje wzorcową rolę sektora publicznego w podnoszeniu efektywności energetycznej. Zdaniem ekspertów, sektor publiczny jest do tego nieprzygotowany. Jak przekonuje Tadeusz Skoczkowski, doskonałym przykładem dobrze działającego w innych krajach Unii Europejskiej mechanizmu podnoszenia efektywności energetycznej w sektorze publicznym są zamówienia publiczne.

- Taki sam wymóg należy wprowadzić do polskiej ustawy o zamówieniach publicznych. W połowie krajów UE takie systemy "zielonych" zamówień publicznych już działają, tam administracja publiczna nie może kupić czegoś, co nie jest efektywne energetycznie - dodaje prof Skoczkowski.