Reasumując należy zauważyć, że literalne brzmienie przepisów wspomnianego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. wskazuje, że kontenerowe stacje paliw mogą być użytkowane wyłącznie jako obiekty tymczasowe i przeznaczone do określonych w nim celów. Nie mogą być zatem użytkowane do powszechnego obrotu paliwami ciekłymi. Co warte podkreślenia, zakup paliw na potrzeby własne przedsiębiorcy nie wypełnia definicji obrotu, a tym samym nie dotyczą go omawiane przepisy, a nawet przepisy zobowiązujące do uzyskania koncesji. Nie zmienia to jednak faktu, że wykorzystywanie zbiorników naziemnych na potrzeby własne przedsiębiorcy (czego prawo nie zabrania) wiąże się, co do zasady, również z koniecznością uzyskania stosownych pozwoleń (np. pozwolenia na budowę czy pozwolenia na użytkowanie) i decyzji (np. Urzędu Dozoru Technicznego). Sam fakt uzyskania tych dokumentów nie powoduje jednak, że opisane w nich zbiorniki naziemne mogą być wykorzystywane do sprzedaży paliw, niezależnie od tego, czy zostały one uzyskane przed dniem 1 stycznia 2006 r. czy po tej dacie. Uzyskanie tych decyzji nie przesądza również o konieczności występowania o koncesję na obrót paliwami ciekłymi (choć są to dokumenty niezbędne, jeśli taką działalność gospodarczą przedsiębiorca chce wykonywać).

(1) Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o systemie kontrolowania i kontrolowania jakości paliw ciekłych i biopaliw ciekłych Dz. U. z 2004 r. Nr 34, poz. 293
(2) Dz. U. z 2005 r. Nr 243, poz. 2063.
(3) Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 z późn. zm
(4) Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm.
(5) § 3. 1. Przepisy rozporządzenia stosuje się przy budowie obiektów budowlanych przeznaczonych do magazynowania, przeładunku i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, a także przy przebudowie tych obiektów.