W przypadku zbycia wierzytelności własnej w praktyce bardzo często zbywca uzyskuje cenę niższą od nominalnej wartości wierzytelności - informuje "Gazeta Prawna".

W konsekwencji dochodzi do powstania straty. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i odpowiednio art. 23 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za koszty uzyskania przychodów nie uważa się strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, chyba że wierzytelność ta uprzednio została zarachowana jako przychód należny.

W opisanej sytuacji powstała strata może zatem stanowić koszt uzyskania przychodu. Podatnicy osiągający przychody z prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie z ustawami regulującymi podatki dochodowe uzyskują przychody należne. Oznacza to, że posiadają oni wierzytelności w stosunku do swoich kontrahentów.

Podkreślić należy, iż możliwość zaliczenia straty ze sprzedaży wierzytelności do kosztów dotyczy wyłącznie strat powstałych w wyniku zbycia wierzytelności własnej, ponieważ tylko takie wierzytelności mogą być zaliczone do kosztów należnych.

Zbywając wierzytelność, podatnik nie osiąga przychodu z tytułu otrzymanej zapłaty, gdyż osiągnął go już wcześniej w postaci wykazanego wcześniej przychodu należnego.