Jak podkreśla Goiński, program kierowany był jednak w znacznej mierze do pracowników nie posiadających uprawnień rentowych i emerytalnych oraz tych z niższymi kwalifikacjami. A to oznacza, że mimo otrzymanej odprawy, mogą oni mieć problemy ze znalezieniem nowej pracy. Kto bowiem zatrudni pracownika, który ma np. ponad 50 lat i niższe kwalifikacje?

Z drugiej strony, jak zauważa Goiński, radykalnie zmienił się rynek pracy. Zaczyna brakować ludzi. Młodsi pracownicy wyjeżdżają za granicę, gdyż warunki płacowe w krajowych hutach stają się dla nich coraz mniej atrakcyjne. Mijają czasy, gdy pracownik godził się na podjęcie jakiejkolwiek pracy. W sytuacji, gdy krajowy pracodawca nie jest w stanie zaproponować godziwych warunków, pracownik znajdzie dobrze płatną pracę za granicą. Dotyczy to jednak w znacznej mierze młodszych pracowników. Co jednak z aktywizacją zawodową starszych?


Uniknąć luki pokoleniowej

Łączne koszty restrukturyzacji zatrudnienia w latach 2004-06 wyniosły 366 mln zł, w tym budżet państwa przeznaczył na aktywizację zawodową pracowników blisko 26 mln zł.

- W efekcie restrukturyzacji poprawiła się struktura zatrudnienia oraz poziom wykształcenia pracowników hutnictwa - zauważa Paduch. - Efektem negatywnym jest jednak postarzenie się kadry hutniczej i wytworzenie luki pokoleniowej.

W konsekwencji ograniczenia zatrudnienia w branży nastąpiły istotne zmiany jego struktury. Korzystnym efektem jest wzrost udziału pracowników zatrudnionych w wydziałach produkcyjnych kosztem administracji. Wzrósł udział pracowników ze średnim i wyższym wykształceniem. Zmiany struktury wiekowej wskazują na starzenie się kadry - wzrósł dwukrotnie udział pracowników w wieku powyżej 50 lat, a jednocześnie udział pracowników poniżej 30 lat zmalał blisko trzykrotnie. Był to efekt polityki hut, które, aby ograniczyć liczbę realnych zwolnień, wprowadziły surowe egzekwowanie przejść na emeryturę osób uprawnionych oraz ograniczenie lub wstrzymanie przyjęć nowych pracowników.

Wobec koniunktury w hutnictwie i co za tym idzie, zwiększonego zapotrzebowania na specjalistyczne kadry, istnieje potrzeba wypracowania programu kształcenia kadr właśnie pod potrzeby hutnictwa.

Jak podkreśla Paduch, to właśnie koniunktura na stal spowodowała pewne przewartościowanie, dzięki czemu hutnictwo nie jest postrzegane jako przemysł schyłkowy, a perspektywiczny.

Renata Dudała