Jakie Pana zdaniem źródła energii odnawialnej powinny być w Polsce preferowane?

- Można o nich mówić w trzech horyzontach czasowych. I tak do 2020 r. główne zasoby energii odnawialnej mamy w rolnictwie, w latach 2020-2030 najważniejsza będzie energetyka słoneczna, a później - w perspektywie do roku 2050 - energetyka wodorowa.

Tak się składa, że w Unii Europejskiej zaczyna się dyskusja nad budżetem unijnym na lata 2014-2020. Jedną z kluczowych kwestii będzie finansowanie wspólnej polityki rolnej, które obecnie pochłania 50% budżetu. W trwających dyskusjach mówi się o potrzebie modernizacji rolnictwa, unowocześnianiu wsi. W jaki sposób to uczynić? Głównie przez aktywizację w obszarze energetyki odnawialnej.

W Polsce jest głośno o biopaliwach pierwszej generacji: etanol, estry. Ale to nie są technologie przyszłościowe. Z wielu powodów. Jednym z nich jest bezpośrednia konkurencja z żywnością, bo wymienione biopaliwa produkujemy z ziarna (kukurydza, pszenica, rzepak). Przede wszystkim chodzi jednak o bardzo niską efektywność energetyczną konwersji. Dlatego musimy inwestować w produkcję biogazu (zgazowywanie zielonych roślin energetycznych) i paliwa drugiej generacji - z frakcji celulozowych (mikrorafinerie lignino-celulozowe).

Istotne jest właściwe wykorzystanie gruntów ornych. Tu nie chodzi o plantacje wierzby, czy - szerzej - roślin wieloletnich, a uprawę roślin energetycznych jednorocznych. W Niemczech, które na świecie są liderem w wykorzystywaniu biogazowni i fermentacyjnych metod pozyskiwania biogazu, prowadzi się badania nad przydatnością jedenastu jednorocznych roślin energetycznych. Ale w Niemczech powstały niezbędne struktury, powstały przemysły działające na rzecz energii odnawialnej.

Z przeprowadzonych przez mnie analiz wynika, że z polskiego areału o powierzchni 17 mln ha pod uprawy roślin energetycznych - bez żadnego zagrożenia rynku żywnościowego - można wydzielić 2-3 mln ha. A z 2 mln ha możemy uzyskać 160 TWh w energii pierwotnej, czyli bardzo dużo, zwłaszcza w perspektywie rynków końcowych. W dodatku, możemy wykorzystać tę energię do zarządzania ryzykiem w rolnictwie i w energetyce. Przypomnę, że w ub. r. nie było popytu na 4-6 mln t ziarna. W przypadku istnienia rolnictwa energetycznego taka sytuacja nie mogłaby się zdarzyć: nie byłoby zbytu na rynku żywności, to byłby na rynku energii.