Z doświadczeń Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach wynika, że w cyklu 4-letnim najwyższe były plony miskanta - 18 t/ha na glebach średniej jakości (wilgotność biomasy ok. 35-45 proc.), podczas gdy wierzby średnio 12t/ha (wilgotność 50 proc.), a sidy 10 t/ha (przy zasadzeniu 10 tys. szt./ha). IUNG ocenia, że realne do uzyskania w Polsce plony biomasy można szacować na 8-10 t/ha suchej masy, czyli o 20 proc. niższe niż w uprawach doświadczalnych. Przy obsadzeniu takimi uprawami 500 tys. ha gruntów, do przemysłu mogło by trafić 4-5 mln ton biomasy, co nie zaspokoi potrzeb przemysłu.

Dużą rezerwą biomasy wydaje się więc słoma zbóż, rzepaku i kukurydzy. W ostatnich pięciu latach wytwarzano jej w Polsce od 25 mln ton do 30 mln rocznie, z czego do celów rolnych (ściółka dla zwierząt, dodatek do pasz, przyoranie) zużywa się 18-19 mln ton. Autorzy raportu oceniają, że z pozostałej nadwyżki ok. 9 mln ton słomy, co najmniej 30-40 proc. (3-4 mln ton) można wykorzystać do celów energetycznych. Pod względem energetycznym, 1,5 tony słomy równoważy 1 tonę węgla kamiennego średniej jakości.

Pozostała biomasa może pochodzić ze zrębków leśnych i pelet drewnianych.

Autorzy opracowania szacują, że do 2020 roku może powstać 36 tys. nowych miejsc pracy związanych ze skupem, przetwórstwem i transportem biomasy. Według nich, krajowy rynek biomasy dopiero powstaje, a na mocy przepisów uczestnikami tego ryku mogą być rolnicy oraz przedsiębiorstwa obrotu biomasą zarejestrowane w Agencji Rynku Rolnego.