Poziom deficytu finansów państwa od wielu miesięcy budzi niepokój. Na świadczenia socjalne wydajemy piątą część PKB, a udział wydatków publicznych w PKB przekracza 46 proc. Ponad 70 proc. budżetu ma charakter sztywny - państwo nie może finansować priorytetowych zadań. Koszty obsługi długu publicznego to dodatkowe obciążenie. Kłopoty z finansami publicznymi trzeba widzieć w kontekście przemian demograficznych i konieczności trudnych zmian niewydolnego systemu zabezpieczenia społecznego. Stan finansów publicznych to najsłabszy punkt wizerunku Polskiej gospodarki na arenie międzynarodowej odbijający się bezpośrednio na naszych ratingach. Czy rząd da radę utrzymać dyscyplinę finansową?

Eskalacja celów unijnej polityki ochrony klimatu - przede wszystkim tych związanych z limitami emisji CO2 - postawiła polską gospodarkę wobec jednego z największych wyzwań ostatnich dekad. Polska energetyka, najbardziej w Europie uzależniona od węgla, potrzebuje więcej czasu, by zmienić swoją strukturę. Mimo znaczącego zmniejszenia emisyjności polskiego przemysłu w ostatnich 20 latach niektórym jego gałęziom grozi dziś utrata globalnej konkurencyjności. Konieczność bezwarunkowego spełnienia zaostrzonych norm środowiskowych oznaczałaby bowiem skokowe podwyżki cen energii i znaczące wyhamowanie tempa rozwoju gospodarczego. Jak pogodzić unijne wymagania z polskimi możliwościami?

Polska energetyka potrzebuje inwestycji w nowe moce wytwórcze, a także w infrastrukturę umożliwiającą bezawaryjny przesył i międzynarodowy handel energią. Chodzi o bezpieczeństwo energetyczne kraju, stabilność dostaw i poziom cen umożliwiający konkurencyjną produkcję przemysłu. Decyzjom inwestycyjnym nie sprzyja jednak niejasna przyszłość europejskich regulacji dotyczących ochrony klimatu czy wsparcia produkcji energii ze źródeł odnawialnych, a także formalne, bariery dla liniowych inwestycji infrastrukturalnych. Przestawienie inwestycji z bloków zasilanych węglem na mniej emisyjne to konieczność, ale i ryzyko. Czy zdążymy to zrobić przed blackoutem?

Państwo polskie sprzedaje swoją własność już 20 lat. Rekordowe 30 mld złotych dochodów (2010 r.) prawdopodobnie się już nie powtórzy. Wkrótce prywatyzacja przestanie być sposobem na zasypywanie dziury budżetowej. Najważniejsze staje się pytanie o cele prywatyzacji. Czy efektem tych procesów ma być rzeczywiste ograniczenie bezpośredniego wpływu państwa na zarządzanie firmami? Czy wprowadzanie spółek na giełdę przy zachowaniu dominującej roli państwa gwarantuje dobre zarządzanie? W jakich branżach i firmach państwo nadal widzi się w roli właściciela i co chce w ten sposób osiągnąć? Jak godzić interes spółki, dobro państwa i prawa wolnego rynku. Pytań jest wiele.

Rynek pracy najczęściej opisywany jest stopą bezrobocia. Ta w Polsce wynosi około około 12 proc., a gdy się mierzy jej rzeczywisty poziom, ma nawet kilka punktów procentowych mniej. W porównaniu z dotkniętymi przez kryzys krajami południa Europy to nie tak dużo. Problemy rynku polskiego rynku pracy są gdzie indziej. To z jednej strony wysokie koszty pracy, kłopoty z uelastycznieniem jej wymiaru i niska produktywność, z drugiej zbyt wolny wzrost płacy w stosunku do kosztów utrzymania, i co tu dużo mówić, do standardów zachodnich. Problemem jest także coraz trudniejsze wejście na rynek pracy młodych ludzi. Jak to zmienić?

Jak bumerang wraca co pewien czas argument, że rząd walczy z biurokracją i lada moment firmę będzie można zarejestrować w jeden dzień w jednym okienku. Ale rejestracja to dopiero początek... Ustawodawca ma skłonność do tworzenia gigantycznej liczby restrykcyjnych przepisów, a urzędy mają kłopot z ich interpretacją. Zbiurokratyzowane i niewydolne jest też polskie sądownictwo gospodarcze - skutki przewlekłych postępowań bywają dla firm fatalne. Polskie prawo gospodarcze jest niejasne i niespójne, a jego niskiej jakości towarzyszy chęć regulowania wszelkich kwestii. Czy ten samonapędzający się proces można zatrzymać?