Materiał wydrukowany z portalu www.wnp.pl. © Polskie Towarzystwo Wspierania Przedsiębiorczości 1997-2019

Biokomponenty w paliwach silnikowych

Autor:  Włodzimierz Kotowski, Bolesław Doliński  |  14-04-2011 00:00
Problemy z udziałem biokomponentów w nieodnawialnych paliwach silnikowych w krajach Unii Europejskiej

Kraje Unii Europejskiej nie osiągnęły przewidywanych na 2010 r. wielkości udziałów biokomponentów w standardowych paliwach płynnych. Było to przede wszystkim następstwem faktu, że Unia Europejska dopiero w 2003 r. zaleciła (a nie nakazała!) krajom członkowskim, aby systematycznie zwiększały udział biokomponentów w paliwach płynnych w celu osiągnięcia ich udziału w wysokości 5,74 proc. w 2010 r. Te oczekiwania już w 2009 r. spełniły Francja oraz Austria, co dokumentuje tabela 1. W latach 2001-2008 powierzchnia upraw rzepaku i rzepiku zwiększyła się w krajach UE aż o 40 proc. (K. Wiedemann; neue energie, 66,1,2011). Skoro powyższe przedsięwzięcia nie były zobowiązujące, to kraje członkowskie UE nie podjęły się od razu opracowania niezbędnych planów działań szczegółowych na kolejne lata, aby w 2010 r. w pełni zrealizować tą dyrektywę. Przykładowo Niemcy opracowały roczne plany działania dopiero w 2007 r. i wykonały powyższe zadanie z nadwyżką w 2010 r., osiągając udział biokomponentów w nieodnawialnych paliwach płynnych w wysokości 6,25 proc. W dodatku w produkcji biodiesla Niemcy zajmują czołową pozycję wśród krajów UE. Na 9 mln t wyprodukowanych w 2010 r. w tej części Europy 2,5 mln t tego paliwa wytworzono w RFN, a 1,959 mln t we Francji. Rząd francuski opracował w 2005 r. roczne plany dodawania biokomponentów do standardowych paliw płynnych, dzięki którym w 2010 r. osiągnął ich udział prawie w wysokości 7 proc. Na 2015 r. zaplanowano 10-proc. domieszkę biokomponentów w paliwach silnikowych na terenie tego kraju. Od ponad roku można we Francji dodawać 10 proc. etanolu do benzyn i 30 proc. biodiesla do standardowego oleju napędowego.

Większość krajów UE nakreśliła sobie bardzo ambitne plany w rocznych programach sporządzania biopaliw silnikowych. Przykładowo, Dania opracowała dopiero w 2008 r. stosowną ustawę - wg niej udział biokomponentów w paliwach silnikowych wzrośnie z 0,75 proc. w 2010 r. do 5,75 proc. w roku 2013. Wielka Brytania podjęła stosowną ustawę w kwietniu 2008 r. - wg niej udział biokomponentów w paliwach płynnych wyniesie 5 proc. w 2013 r. (większość biokomponentów stosowanych w tym kraju pochodzi z importu).

Trzeba w tym miejscu podkreślić, że w ubiegłych latach moce wytwórcze biokomponentów uległy pokaźnej rozbudowie i dziś znacznie przewyższają zapotrzebowanie. W krajach UE moce w wytwórczości biodiesla od 2007 r. uległy podwojeniu. Niemcy z mocą wytwórczą tego paliwa w wysokości 5,2 mln t stanowią czołówkę, a Hiszpania ze zdolnością produkcyjną w wysokości 3,6 mln t rocznie zajmuje drugą lokatę. Tymczasem bułgarskie instalacje wytwarzania biodiesla są wykorzystane zaledwie w 5 proc., hiszpańskie w 30 proc., a niemieckie w połowie. Przyczyną tej sytuacji jest tani import tego biokomponentu z USA, gdzie jego wytwórczość objęta jest subwencjonowaniem. Z kolei rząd Argentyny wspiera eksport biokomponentów poprzez zaniżanie cła. W samym tylko 2009 r. kraje UE zaimportowały 850 tys. t biodiesla z tego kraju.

Tymczasem na obszarze tych krajów wzrastają koszty upraw agrarnych, co osłabia konkurencyjność produkcji biokomponentów w stosunku do wytwórców na innych kontynentach. W tym leży główne uzasadnienie, że nasze zdolności produkcyjne biodiesla są wykorzystywane w tak niskim stopniu, co dokumentuje tabela 2.

Z powyższych informacji wynika, że obecnie kraje UE są w znacznie zróżnicowanym stopniu zaangażowane w wytwarzanie paliw silnikowych z udziałem biokomponentów. Aby zapewnić jednak na terenie całej UE od 2020 r. wytwórczość paliw silnikowych z udziałem 10 proc. biokomponentów, każde z państw zostało zobowiązane do opracowania oraz wdrożenia stosownego, długoterminowego zarządzenia w tym obszarze biopaliw. Niemcy są pierwszym krajem UE, który wprowadził w życie tego typu ustawodawstwo od 1 stycznia 2011 r. Według tego zarządzenia biokomponenty paliw płynnych można wytwarzać wyłącznie z długotrwałej uprawy biomasy. W dodatku ten biokomponent należy dodawać do konwencjonalnych paliw silnikowych w takich ilościach, aby wyeliminować z nich co najmniej 35 proc. gazów cieplarnianych. Ta wielkość zostanie zwiększona do 50 proc. od 2017 r., a dla nowych instalacji produkcyjnych do 70 proc., co zapewnią odpowiednie certyfikaty.

Niniejszy artykuł napisano z myślą o naszym kraju, aby w porę rozeznać tak wielkość zapotrzebowania na biokomponenty, jak i ich krajowe zdolności wytwórcze, gdy organa naszego rządu będą opracowywały wyżej zaprezentowane, długoterminowe zarządzenie o nowych technologiach komponowania biopaliw dla wszystkich sektorów transportu naziemnego i wodnego.

Materiał wydrukowany z portalu www.wnp.pl. © Polskie Towarzystwo Wspierania Przedsiębiorczości 1997-2019